ارسال مطلب |    جستجوی پیشرفته |    پیوندها |    درباره ما |    نقشه سایت |    تماس با ما |    شنبه، 4 آذر 1396 - 00:03  

بخش خصوصی یا بخشک های خصوصی؟ - اخبار پولی مالی

 صفحه اول |    بانک |    بورس |    بیمه |    مالی تک |    اخبار طلا و ارز |    اقتصاد مقاومتی |    استانها |    دیگر حوزه ها |    | English  
   
   آخرین مطالب  

  بیمه ایران به زلزله زدگان خسارت پرداخت کرد


  دو شعبه جدید بانک پارسیان گشایش یافت


  آمادگی بانک پاسارگاد برای تأمین مالی پروژه‌های برقی


  شاخص 89 هزار و 339 واحدی شد


  معامله 47 هزار میلیارد ریال در بورس کالا


  ایران کیش استخدام می کند


  راه اندازی کمپین "به احترام هم"


  نخستین واحدبخش بخار نیروگاه پرند مپنا وارد مدار شد


  اهدای جایزه یک میلیاردی بانک سپه به ایتام زلزله زده کرمانشاه


  بخشودگی جرائم تاخیر بانک قرض‌الحسنه مهر ایران


  اختصاص 741 میلیون دلاربه واحدهای صنعتی استان فارس


  بانک ملی 11 هزار میلیارد ریال تسهیلات پرداخت کرد


  اعلام سود مشارکت بیمه آرمان


  کالای بدون فاکتور رسمی قاچاق محسوب می‌شود


  قیمت طلای جهانی افزایش یافت


  قیمت جهانی نفت افزایش یافت


  گواهینامه رانندگی بدون کارت پایان خدمت صادر می شود


  تولید ۱۸ میلیون مترمکعب میعانات گازی


  آسمان بیشتر استان ها بارانی است


  تبلیغ محصولات و خدمات غیرمجاز ممنوع شد


- اندازه متن: + -  کد خبر: 65543صفحه نخست » دیدگاهشنبه، 20 آبان 1396 - 11:31
پدرام سلطانی :
بخش خصوصی یا بخشک های خصوصی؟
بخش خصوصی یا بخشک های خصوصی؟اخبار پولی مالی- صادرکنندگان در بادی امر گروه موجه‌تری هستند. اما در میانشان گروهی بنام «پیله وران» متهم به خراب کردن بازار صادراتی و صدور کالای بنجل هستند.
  

- اینکه چرا بخش خصوصی ما تاکنون نتوانسته سهم شایسته‌ای در اقتصاد کشور داشته باشد همه‌اش به دلیل نفت و اقتدار دولتها و سهم بالای دولت و شبه دولتی‌ها در اقتصاد نیست. گرچه این دلائل و دهها دلیل بیرونی دیگر سهم زیادی در کوچک و ضعیف ماندن بخش خصوصی داشته و دارند، که درست است، اما نباید دلاپل درونی این پس ماندگی را نادیده گرفت.

بخش خصوصی ایران چند ضعف بنیادین دارد.

یکم اینکه مجهز به دانش روز مدیریت نیست. دانش تخصصی بخش خصوصی در مدیریت راهبردی، مالی، منابع انسانی، بازاریابی و فروش، عملیات، ریسک؛ و سایر اجزای مدیریت پایین است. البته نسل جدید ما در این زمینه در حال پیشرفت است.

دوم اینکه خلاقیت و نوآوری در بخش خصوصی ایران پایین است. همه منتظرند که دلاوری پیدا شود و دست به کار جدیدی بزند و سپس آنان فوج فوج از پی او روان شوند و آنقدر آن کار را تکرار کنند تا ظرفیت تولید چند برابر مصرف شود و بعد یکی پس از دیگری کرکره‌ها را پایین بکشند. و باز هم روزنه امید اینکه نسل جوان خلاق‌تر و در نوآوری جسورتر است.

سوم اینکه بخش خصوصی ایران جهانی نیست. مهارت‌ها و انگیزه‌های بخش خصوصی ایران برای تعامل جدی، پویا و کنشگرانه با همتایان خود در دنیا پایین است. و این چنین است که بخش خصوصی حتی در زمانی که دولت به این نتیجه رسید که باید از جایگزینی واردات به توسعه صادرات روی آورد، هنوز در پی تولید برای بازار داخل بود و هنوز از سرمایه گذاری مشترک، تولید مشترک، تولید برون مرزی و انواع روش‌های جهانی شدن پرهیز داشت.

و چهارم اینکه بخش خصوصی از یکپارچگی گریزان است و آن را به ضرر خود می‌داند. بخش خصوصی ایران مجمع‌الجزایری است که هر کدام سعی دارند پرچم خود را بالاتر از دیگری نگه دارند و در نفی یکدیگر داد سخن بدهند.

این مجمع الجزائر این چنین است:

واردات: عموماٌ وارد کننده مذموم است. او مقصر ناکامی‌های تولید ملی و بیکاری کشور شناخته می‌شود. در این میان گروهی از واردکنندگان سعی می‌کنند به عنوان «واردکنندگان مواد اولیه و ماشین آلات» دامن خود را از دیگر واردکنندگان منزه نگه دارند.

صادرات: صادرکنندگان در بادی امر گروه موجه‌تری هستند. اما در میانشان گروهی بنام «پیله وران» متهم به خراب کردن بازار صادراتی و صدور کالای بنجل هستند. گروهی دیگر، یعنی «صادر کنندگان مواد خام»، عملاٌ آورده‌ای برای کشور ندارند و ثروت ملی را به بهای اندک می‌فروشند و گروه بعدی که «صادرکنندگان محصولات نفتی و پتروشیمی» باشند از رانت نفت و گاز ارزان بهره می‌برند.

خدمات: در بخش خدمات عده زیادی «دلال» نامیده می‌شوند که هیچ ارزشی برای اقتصاد به وجود نمی‌آورند و متهم اصلی گرانی هستند. عده زیاد دیگری در کار «خدمات غیر مولد» هستند که کسب‌و‌کارهای کاذب و مخرب اقتصاد ملی قلمداد می‌شوند. گروهی هم «سوداگر» نامیده می‌شوند که از ناکارامدی‌های بازار بهره می‌جویند و به «سفته بازی» مشغولند.

تولید: تولیدکنندگان برترین گروه از بخش خصوصی شناخته می‌شوند، اما فقط کسری از ایشان. زیرا در میان تولید کنندگان نیز گروهی به عنوان «تولید کننده کالای بنجل و بی کیفیت» در مظان اتهام هستند و گروهی دیگر به دلیل عمق کمتر تولید، «مونتاژکار» نامیده می‌شوند و کارشان واجد ارزش واقعی نیست. 

این چنین است که بخش خصوصی یا در حال برچسب زدن به خودش است یا برچسب‌هایی را که از بیرون به او می‌زنند می‌پذیرد و ترویج می‌کند. و بخش خصوصی ما مرتباٌ از بزرگتر شدن سهم دولت در اقتصاد و سیطره بخش عمومی غیر دولتی بر اقتصاد انتقاد می‌کند، اما به این نکته توجه نمی‌کند که این دو بخش آرام و بدون ستیز درونی و بدون اختلاف سرشان به کارشان گرم است و در عین بهره‌وری کمتر از بخش خصوصی اما با فراغت از تضاد درونی بیشتر و بیشتر رشد می‌کنند و در محافل خود به مطایبه از هم می‌پرسند: «کدام بخش خصوصی؟!»

و چون بخش خصوصی ما جهانی هم نشده است در نیافته است که همتایانش در دنیا خود را در این کلیشه‌ها گرفتار ننموده‌اند و هر کسی که در چارچوب «قانون» فعالیت کند محترم و مقبول است. آنها همه زیر پرچم «بخش خصوصی قانونمند» یک دل و یک صدا کار و همکاری می‌کنند.

داستان بخش خصوصی ما، یا مای بخش خصوصی، داستان غریب اما قریبی است. ما هم چون فرزندان خلف این ملت هیچکداممان یکدیگر را قبول نداریم. چون درفرهنگ خود از تفاوتهای قومی، زبانی، دینی و مذهبی سرمایه نساخته‌ایم بلکه دستاویز اختلاف و نزاع به وجود آورده‌ایم، بیشتر در جستجوی مایه‌های اختلافیم. نیاموخته‌ایم که راه رشد و بالندگی از پیوستگی و همبستگی می‌گذرد. از این روی به جای اینکه با کمک یکدیگر بزرگراهی برای رشد و توسعه بسازیم، ترجیح می‌دهیم کوره راهی اختصاصی برای رساندن بار خود به مقصد داشته باشیم.

نایب رئیس اتاق بازرگانی ایران 

   
  

اخبار مرتبط:

نظر شما:
نام:
پست الکترونیکی:
نظر
 
  کد امنیتی:
 
 
 
 
::  صفحه اصلی ::  تماس با ما ::  پیوندها ::  نسخه موبایل ::  RSS ::  نسخه تلکس
©اخبار پولی مالی 1389
پشتیبانی توسط: خبرافزار